Geen partneralimentatie en vergoedingsrechten voor samenlevers
Een bekend verschil is dat samenlevers na een breuk geen aanspraak kunnen maken op partneralimentatie, in tegenstelling tot gehuwden. Minder bekend, maar net zo belangrijk, is dat samenlevers geen automatisch recht hebben op terugvordering van investeringen in elkaars eigendom. Gehuwden kunnen op grond van artikel 1:87 BW wél een investering terugvorderen, inclusief een deel van de waardevermeerdering.
Voorbeeld: Stel, een vrouw investeert €50.000 in de woning van haar man. De woning, oorspronkelijk €400.000 waard, stijgt tijdens hun huwelijk in waarde tot €700.000. Bij een scheiding, waarbij de woning naar de man gaat, heeft de vrouw recht op een verhoogd terugvorderingsbedrag. Dit wordt berekend als volgt:
Investering (€50.000): Oorspronkelijke waarde woning (€400.000) x Nieuwe waarde woning (€700.000) = €87.500.
Dit voorbeeld toont aan dat de investering aanzienlijk in waarde kan stijgen, waardoor de investerende partner een rechtvaardige compensatie ontvangt. Dit recht bestaat niet automatisch voor samenlevers.
Belang van duidelijke afspraken
Voor samenlevers is artikel 1:87 BW niet van toepassing. Zonder specifieke afspraken, zoals in een samenlevingsovereenkomst, kan een investerende partner na een breuk met lege handen staan. Samenlevers kunnen proberen een beroep te doen op onrechtvaardige verrijking of redelijkheid en billijkheid, maar dit biedt geen zekerheid.
Conclusie: afspraken voorkomen conflicten
Samenlevers moeten zich bewust zijn van de beperkte juridische bescherming vergeleken met gehuwden. Het ontbreken van een automatisch vergoedingsrecht onderstreept het belang van heldere afspraken. Dit voorkomt conflicten en zorgt voor een eerlijke behandeling bij het einde van de relatie.