Ik vraag me wel eens af waarom ik beroepsmatig heb gekozen voor een omgeving waarin ik mensen help om tot een afwikkeling van hun liefde te komen.
Ik troost me door te stellen dat die liefde al over is voordat ze bij mij komen voor de afwikkeling en aan mij de taak om te helpen bij een respectvolle afwikkeling.
Feit blijft dat ik me soms wel afvraag waarom het tussen de mensen aan mijn tafel niet gelukt is, spijtig en verdrietig soms dat het zover is gekomen dat ze niet meer met elkaar verder kunnen. Hadden ze maar denk ik dan…..
Deze week verscheen een boek van Corine Koole. Nieuwsgierig geworden door een lunchinterview met haar in het NRC handelsblad kocht ik haar boek de zeven wetten van de liefde.
Ik las het in één ruk uit.
Volgens Koole is de onmiskenbare kern van de liefde: Trouw, niet in de zin van monogamie, maar als intentie de ander blijvend te doorgronden. Het ontstaan van een grote liefde is magisch, het onderhoud ervan heel praktisch. Je moet elkaar gunnen individu te blijven, elkaars eigenaardigheden koesteren. Het besef hebben dat de liefde ook zo maar afgelopen kan zijn en er vrede mee zien te krijgen dat verlangens onvervuld blijven. Niet eeuwige liefde zou het streven moeten zijn, maar een lange, disharmonieuze, grote liefde.
Niet makkelijk, wel leerzaam.
